De broederschap van Shamballa – op weg naar het Hart der wereld

August

De broederschap van Shamballa van Catharose de Petri en J. van Rijckenborgh is geen boek dat zich gemakkelijk laat lezen als een beschrijving van een geheimzinnige broederschap ergens in Azië. Wie Shamballa uitsluitend als een geografische plaats zoekt, mist juist de kern van deze esoterische beschouwingen. De auteurs gebruiken oude voorstellingen rond de Gobiwoestijn, het Heilige Land en verborgen wijsheid om de lezer te wijzen op een geestelijke werkelijkheid én op een innerlijke weg die daarnaartoe voert.

Centraal staat de gedachte dat achter de zichtbare wereld een universele geestelijke orde werkzaam is. Shamballa wordt aangeduid als de kern van het arbeidsveld van de Universele Broederschap en als een krachtveld dat niet uit de gewone natuur te verklaren is. Vanuit dit veld zouden geestelijke impulsen, krachten en stralingen naar mens en wereld uitgaan. De auteurs verbinden dit met uiteenlopende namen uit religieuze en esoterische tradities, zoals de Zonen van Wil en Yoga, de Siddha’s, Melchizedek en de Elohim.

Bijzonder fascinerend is het begrip ‘het Hart der wereld’. Daarmee doelen Van Rijckenborgh en De Petri niet op een symbolisch middelpunt van de aarde, maar op een geestelijk brandpunt waar het goddelijke leven zich krachtig manifesteert. De Gobi wordt in het boek het aardse brandpunt van de Universele Broederschap genoemd, en de moderne Geestesschool zou zich tot dit Hart der wereld wenden en erdoor worden aangeraakt. Die aanraking wordt niet voorgesteld als een mooie gedachte of verheven emotie, maar als een werkzame kracht die de mens wezenlijk kan veranderen.

Daarmee krijgt het ‘Hart der wereld’ ook een persoonlijke betekenis. De vraag is uiteindelijk niet waar Shamballa ligt, maar hoe de mens tot dat hart kan doordringen. Volgens het boek kan dat alleen door een diepgaand proces van omkering en transfiguratie. De zeven gangen van Shamballa worden verbonden met zeven fasen van geestelijke vernieuwing, waarbij licht, kracht en bewustzijn steeds verder worden ontwikkeld. Het einddoel is het herstel van het oorspronkelijke leven, dat in het boek wordt aangeduid als het ene Leven ‘in het hart van de Gobi’.

Kenmerkend voor het boek is dat vrijwel alle grote religieuze beelden in dit perspectief worden geplaatst. Bijbelse begrippen als Bethlehem, kruisiging, opstanding, Melchizedek en de Heilige Geest worden niet primair historisch of dogmatisch uitgelegd, maar als aanduidingen van processen die zich in de mens moeten voltrekken. Hetzelfde geldt voor het ‘vergeten en verloren Woord’: dit is geen geheime formule, maar de bevrijdende levensmethode die opnieuw in de mens werkzaam moet worden.

Dat maakt De broederschap van Shamballa tegelijk boeiend en veeleisend. De taal en de vele esoterische begrippen vragen concentratie en enige vertrouwdheid met het gedachtegoed van het moderne Rozenkruis. Wie zich daarvoor openstelt, ontdekt echter een consequent opgebouwd boek waarin kosmologie, Bijbelse symboliek en innerlijke mensvernieuwing voortdurend met elkaar worden verbonden.

De blijvende kracht van het boek ligt vooral in zijn centrale boodschap: het Hart der wereld is niet slechts een ver verwijderd geestelijk centrum. De mens wordt uitgenodigd zich erop af te stemmen en zelf een ontvankelijk brandpunt te worden voor dezelfde vernieuwende kracht. Daarmee verandert Shamballa van een geheimzinnig oord in een opdracht: de weg te gaan van het oude, begrensde leven naar een leven dat verbonden is met het universele hart.

INHOUDSOPGAVE

Woord vooraf